یک جمله میشنوی: "I'll look into it." هر سه کلمهاش را میدانی — look، into، it — اما معنی کل عبارت هیچ ربطی به «نگاهکردن به داخل چیزی» ندارد؛ یعنی «بررسی میکنم». این همان لحظهای است که خیلی از زبانآموزها گیج میشوند: کلمهها آشنا هستند، اما معنی با هم چیز دیگری میشود.
میخواهی دربارهٔ یک همکار بگویی که همیشه دیر میرسد و کارش را نصفه رها میکند، اما فقط میتوانی بگویی he's not good. یا میخواهی دربارهٔ دوستت بگویی که همیشه به حرفش عمل میکند، اما فقط از kind استفاده میکنی — کلمهای که دقیقاً همان چیزی نیست که منظورت است. توصیف شخصیت آدمها یکی از جاهایی است که نبود واژهٔ دقیق، بیشترین فاصله را بین آنچه میخواهی بگویی و آنچه واقعاً میگویی ایجاد میکند.
یک نفر در فیلم میگوید "It's raining cats and dogs." اگر کلمهبهکلمه ترجمه کنی، میشود «گربه و سگ میبارد» — جملهای که هیچ معنی منطقیای در فارسی ندارد. اما منظور گوینده چیز سادهای است: باران خیلی شدیدی میبارد. اینجور جملهها، idioms (اصطلاحات) نام دارند — عبارتهایی که معنیشان از ترجمهٔ تحتاللفظی کلمات قابلحدس نیست.